مبینا فخرآبادی، عضو هیئت علمی دانشکده مامایی و پرستاری در گفت و گو با وبدا؛ با اشاره به نقش مهم شرایط شغلی در تصمیم‌گیری خانواده‌ها درباره فرزندآوری اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر کاهش تمایل به فرزندآوری، تعارض میان نقش شغلی و مسئولیت‌های خانوادگی است. امروزه بسیاری از زوج‌های جوان، به‌ویژه زنان شاغل، نگرانی جدی درباره امنیت شغلی، کاهش فرصت‌های ارتقای حرفه‌ای و دشواری مدیریت همزمان کار و فرزندپروری دارند. در چنین شرایطی، ایجاد محیط‌های کاری دوستدار خانواده دیگر یک انتخاب رفاهی نیست، بلکه ضرورتی اجتماعی و جمعیتی محسوب می‌شود.

 

وی افزود: محیط کار دوستدار خانواده محیطی است که در آن سلامت جسمی و روانی کارکنان، تعادل میان کار و زندگی و حمایت از نقش والدگری مورد توجه قرار گیرد. مرخصی زایمان کافی، امنیت شغلی مادران، امکان استفاده از ساعات کاری منعطف، حمایت از تغذیه با شیر مادر، ایجاد مهدکودک‌های سازمانی و حمایت از پدران در ایفای نقش خانوادگی از شاخص‌های مهم چنین محیط‌هایی به شمار می‌رود.

 

فخرآبادی با اشاره به یافته‌های علمی در این حوزه ادامه داد: شواهد علمی نشان می‌دهد حمایت شغلی از والدین نه‌تنها موجب افزایش رضایت شغلی و بهره‌وری می‌شود، بلکه اضطراب والدگری و فرسودگی روانی را نیز کاهش می‌دهد. در مقابل، نبود حمایت سازمانی می‌تواند به کاهش تمایل زوجین به فرزندآوری، تأخیر در بارداری و حتی کاهش مشارکت اقتصادی زنان منجر شود.

 

عضو هیئت علمی دانشکده مامایی و پرستاری تأکید کرد: نکته مهم آن است که سیاست‌های جمعیتی موفق الزاماً به معنای افزایش فشار بر زنان نیست. توسعه پایدار جمعیت زمانی محقق می‌شود که زنان مجبور نباشند میان مادری و پیشرفت حرفه‌ای یکی را انتخاب کنند. آینده جمعیتی کشور نیازمند نگاهی واقع‌بینانه، عدالت‌محور و مبتنی بر حمایت ساختاری از خانواده در محیط‌های کاری است.