به گزارش پایگاه خبری «وب دا» یک پزشک متخصص اعصاب و روان در این باره می گوید : بحران دیر پای اعتیاد از دیر باز باعث نگرانی جوامع انسانی بوده است و در کشور ما نیز مصرف مواد مخدر و معضلات ناشی از آن همواره یکی از مهم ترین بحران های بهداشتی اجتماعی محسوب می شود.

دکتر «حمیدرضا بیاتی» تصریح می کند : مبارزه با این معضل اجتماعی، بدون تسلط علمی بر همه جوانب پدیده اعتیاد امکان پذیر نیست و آگاهی از تاثیرات عمیق اعتیاد و داروهای اعتیاد آور بر احساسات، تفکر، اراده و روابط اجتماعی ضروری به نظر می رسد.

به گفته وی هر رفتاری که ویژگی های پیشرونده بودن ، اشتغال ذهنی و احساسی ، نداشتن کنترل و ادامه یافتن به زعم اثرات منفی را داشته باشد اعتیاد محسوب می شود.

وی می افزاید : فردی که دچار وابستگی به تریاک است به طور قطع در طول زمان، مقدار و دفعات مصرف وی افزایش یافته است، ذهن او درگیر تهیه و مصرف مواد است و تلاش او برای مصرف نکردن و یا مصرف کنترل شده بی نتیجه می ماند و با شکست مواجه می شود و لی با وجود مشکلات مالی، قانونی و خانوادگی فرد به این رفتار ادامه می دهد.

وی تصریح می کند : برخی عوامل ژنتیکی افراد را مستعد اعتیاد می سازند، گروهی از افراد از نظر ژنتیکی بی احتیاط و پر خطر و در اصطلاح پر حادثه هستند و به هشدارهایی که در مورد خطرناک بودن مواد مخدر داده می شود چندان توجهی نمی کنند و برخی از آن ها با توجه به این که از خطرات آن آگاه هستند، از آن پرهیز نمی کنند.

وی با بیان این که تاثیر ژن در اعتیاد نباید مورد سوء استفاده قرار گیرد، عنوان می کند : از نظر روانشناختی برخی از الگوهای رفتاری و تربیتی زمینه ساز اعتیاد است که یکی از این الگوها نارضایتی دایمی است.

وی توضیح می دهد : کودکان از بزرگ ترها می آموزند که نسبت به آن چه زندگی به آن ها داده است رضایتمند و یا ناراحت و شاکی باشند و در شرایطی که والدین در حال ابراز دایمی نارضایتی در منزل هستند و یا معلمان به عنوان الگوی اجتماعی در حال شکایت از شرایط باشند، کودکان نارضایتمندی را یاد می گیرند.

وی ادامه می دهد : در چنین شرایطی تمرکز کودک بر نداشته ها و احساس ناتوانی است و به دنبال چیزی می گردد که برای او تغییر و تحولی ایجاد کند و مواد مخدر از این نقطه وارد زندگی او خواهد شد.

وی با بیان این که نخستین تعامل انسان با مواد مخدر را عوامل اجتماعی تعیین می کند، اظهار می دارد : کنترل عوامل اجتماعی در کنترل اعتیاد بسیار مهم و حیاتی است.

وی نحوه مدیریت و درمان اعتیاد را ضروری و مهم اعلام و خاطر نشان می کند : درمان دارویی با هدف برطرف کردن علایم ترک انجام می شود و این علایم به نوع ماده مصرفی، میزان و مدت مصرف و شرایط جسمانی بیمار بستگی دارد و تحمل آن بدون کمک پزشک و مصرف داروی مناسب بسیار دشوار و در مواردی بسیار خطرناک است.

دکتر «بیاتی» نسبت به ترک اعتیاد بدون کمک و مشاوره پزشکی هشدار می دهد و می گوید : برخی از معتادان که سابقه ترک قبلی دارند به خود درمانی یا درمان دیگر افراد اقدام می کنند که عواقب جسمانی و روانی را برای فرد به همراه دارد.

وی نداشتن صبر و تحمل در تغییرات تدریجی را از الگوهای نادرست روانشناختی معتادان اعلام می کند و می افزاید : تعداد قابل توجهی از معتادان باید ماه ها و در مواردی سال ها، تحت درمان با داروهای شبهه مخدر نظیر متادون و بوپرونورفین قرار گیرند تا از نظر جسمی و روانی آمادگی ترک کامل اعتیاد را پیدا کنند.

وی تصریح می کند : هر چه ترک مواد مخدر در فرد با سختی و فشارهای جسمی و روانی بیشتر و بدون نظارت پزشک و خارج از مراکز درمان اعتیاد باشد، احتمال موفقیت کمتر خواهد بود و تمایل به ترک مواد در آینده در صورت اعتیاد مجدد به میزان قابل توجهی کاهش می یابد.

وی عنوان می کند : در حال حاضر در بسیاری از مراکز درمانی از درمان نگهدارنده برای معتادان استفاده می کنند که اساس این نوع درمان بر مبنای این اصل استوار است که گروهی از معتادان به دلایل مختلف جسمی، روانی یا عوامل دیگر هنوز آمادگی کامل قطع مصرف مواد و خروج از وادی ارتباط با مواد را پیدا نکرده اند.

به گفته این پزشک متخصص، مواد مخدر الگوی خواب و بیداری را بر هم می ریزد و مصرف کنندگان این مواد، شب ها تا دیر هنگام نمی توانند بخوابند و صبح ها به موقع از خواب بیدا نمی شوند.

وی با بیان این که احتمال بروز اختلال خلقی و افسردگی در این افراد بیش از دیگران است، اظهار می دارد : مصرف دراز مدت مواد مخدر، بی میلی و ناتوانی جنسی و خشکی دهان ایجاد می کند.

وی ادامه می دهد : بی حوصلگی این افراد در رسیدگی به بهداشت دهان و دندان باعث می شود که اغلب آن ها به مشکلات لثه و دندان دچار شوند و اثر مخدری و ضد درد این مواد سبب می شود که بیماران به موقع متوجه بیماری ها و مشکلات جسمی خود نشوند.

وی اظهار می دارد : افرادی که به مصرف مواد مخدر وابسته می شوند، در خلق، قضاوت و تصمیم گیری ثبات ندارند و روحیه و افکار آن ها تحت تاثیر میزان مواد در بدن آن ها قرار دارد.

وی خاطر نشان می کند : این افراد در یک وضعیت، بیش از حد جسور و در مواردی بیش از حد ترسو، گاهی پر حرف و بذله گو و گاهی در خود فرو رفته و بد اخلاق می شوند و میزان تخلفات و جرایم در آن ها بسیار بیشتر از دیگر افراد است.

«بیاتی» با بیان این که تبلیغات منفی و نادرست ، پایه و اساس علمی ندارد می گوید : اقدام معتاد به درمان نگهدارنده و حفظ رابطه با مرکز درمان اعتیاد باعث بهبود کیفیت زندگی، وضعیت هیجانی خلقی، کاهش رفتارهای پرخطر و قطع مصرف مواد آسیب زا، افزایش اعتماد به نفس، میزان رضایتمندی از زندگی بهبود عملکرد شغلی و خانوادگی و اجتماعی، کاهش پرخاشگری و جرم و آسیب های اجتماعی ناشی از مصرف مواد می شود.

وی می افزاید : هر چه رابطه فرد با مرکز درمانی طولانی تر باشد، میزان بهبودی بیشتر است.

وی تصریح می کند : شایع ترین دلیل شکست در درمان اعتیاد آن است که بسیاری از بیماران ، هدف درمان را قطع مصرف مواد قرار می دهند و زمانی که به این نقطه می رسند درمان را خاتمه یافته تلقی می کنند.

وی ادامه می دهد : این در حالی است که تا زمانی که الگوی روانشناختی بیمار تغییر نکند، همیشه فرد در خطر بازگشت به مصرف قرار دارد و به همین دلیل است که بیشتر افراد که رابطه با مرکز را قطع می کنند بعد از مدتی به مصرف کننده مجدد تبدیل می شوند.

وی عنوان می کند : هیچ فرد معتادی نمی تواند با خود درمانی از چنگال اعتیاد رهایی یابد و نخستین و مهم ترین قدم در درمان اعتیاد آن است که بیمار یک برنامه درمانی را بپذیرد و دنبال کند.